MoMA, Lincoln Center ve New York City'deki High Line gibi önemli binalardaki stüdyosunun çalışmalarıyla tanınan Elizabeth Diller, son derece etkili kadın mimarlardan biri ve Diller Scofidio + Renfro'nun kurucu ortağıdır. 2018'de TIME'ın "En Etkili 100 Kişi" listesinde yer alan tek mimardı.

O ve Ricardo Scofidio, 1999'da mimariyle ilgili ilk MacArthur Vakfı bursunu aldılar. Bu kadın mimar, 2022'de Wolf Ödülü sahibi olarak belirlendi. Diller, Princeton Üniversitesi'nde mimari tasarım dersleri veriyor ve BM Kentsel Girişimler Konseyi üyesidir. High Line'ın dışında, diğer bazı dikkate değer projeler arasında Moskova'daki Zaryadye Park, Boston'daki Çağdaş Sanat Enstitüsü ve Los Angeles'ta bulunan çağdaş sanat müzesi The Broad yer almaktadır.

Genç yaştaki önde gelen İranlı kadın mimarlar arasında Habibeh Madjdabadi de yer alıyor. Ulusal ve uluslararası medya, ona bir mimar olarak önemli bir itibar kazandırıyor. Profesyonel kariyerine, ilk büyük ödülünü aldıktan ve Tahran'da kendi ofisini açtıktan sonra 2003 yılında başladı. Aga Khan Ödülü (2016), Chicago Ödülü (2014), İnşaatta Tamayouz Kadın Ödülü (2019), House of 40 Knots için Memar Ödülü (2014) ve Dünya Tuğla Ödülü (2014) hepsi onu kısa listeye aldı.

10.000 metrekarelik inşa alanına sahip 70 Peaks Çok Amaçlı Kompleksi, lokantalar, kafeler ve konaklama yerleri içeren bir turizm destinasyonu ticari merkezi olarak tasarlanmıştır. İran'ın Arak'ını kutsal şehir Kum'a bağlayan otoyolun yanında 60.000 metrekarelik bir arazide yer almaktadır.

İrlandalı modernist Eileen Gray, ilk olarak asırlık Asya yöntemleriyle yarattığı lake parçalarıyla tanındı. Daha sonra Paris'te bir butik açtı ve mobilya ve iç mekan tasarımına girişti. Moda tutkunu Parisliler, Gray'in çalışmalarına sadeliği, geometrik formları ve çağdaş malzemelerin kullanımı nedeniyle büyük değer veriyordu. Başarılı olmasına rağmen Gray spot ışıklarından uzak kalmak istiyordu.

Bu kadın mimarın resmi bir mimarlık geçmişi yoktu, ancak mimarlık eleştirmeni Jean Badovici ile arkadaş olduktan sonra 1920'lerde evler yaratmaya başladı. İlk projesi, okyanusa bakan tavandan tabana pencereleri olan Fransız Rivierası'ndaki küçük, çağdaş Villa E-1027'ydi.

Gray'in mimarisi tasarımları gibi sıcak ve davetkardı, aynı zamanda pratik ve basit kalıyordu. Ayrıca, sakinlerin bireysel ihtiyaçlarını karşılamaya büyük önem veriyordu; bu o zamanlar yeni bir kavramdı. Örneğin, kız kardeşinin kahvaltısını yatakta dökmeden yiyebilmesi için bir masa tasarladı. Ayrıca Gray, kendisi için iki ev ve hiç inşa edilmeyen çok daha fazlasını tasarladı.

Bu kadın mimar hayatının son on yılında Gray, tasarımlarından ilham alan mobilyalar yaratmak için kurucusu olan İngiliz tasarımcı Zeev Aram ile çalıştı. Aram, Gray'in mobilya tasarımlarını kullanmak için küresel lisansı hala elinde tutuyor ve ekranlar, lambalar ve yataklar gibi tasarımlarıyla bir dizi ürün sunuyor. Yıllarca kullanılmadıktan sonra Gray'in ilk mimari projesi olan Villa E-1027 restore edildi ve artık halka açık.

Norma Merrick Sklarek, American Institute of Architects'e üye olarak kabul edilen ve daha sonra saygın derneğin üyesi seçilen ilk siyah kadın mimar olmasının yanı sıra, hem New York hem de Kaliforniya'da mimarlık lisansına sahip olan ilk siyah kadın olarak tarihe geçti. Sklarek, çok fazla ayrımcılığa maruz kaldı ve bu da başarılarını daha da dikkat çekici hale getiriyor.

Sklarek, Barnard College'dan liberal sanatlar derecesiyle mezun olduktan sonra Columbia Üniversitesi'nde mimarlık okudu ve burada 1950'de B. Arch. alan sadece iki kız öğrenciden biri ve sınıfındaki tek Afrikalı Amerikalı oldu. Sklarek'in kariyer arayışı, 1955'te Skidmore Owings & Merrill tarafından işe alınana kadar 19 kez reddedildi.

Öğrencilerinin çoğu ileri derecelere sahip olduğundan, mimarlık eğitimi sırasında zorluklar yaşadı. Sklarek, iş arayışında da ayrımcılığa uğradı, ancak bunun cinsiyetinden mi yoksa renginden mi kaynaklandığından emin değildi.

Sklarek, güçlü kişiliği ve entelektüel vizyonu sayesinde kariyerinde önemli ilerleme kaydeden kadın mimarlardan biridir. ABD'nin yalnızca kadın ortaklara sahip en büyük mimarlık firması olan Sklarek Siegel Diamond'ı kurdu ve daha sonra Gruen Associates'in müdürü oldu.

Tokyo'daki ABD Büyükelçiliği, Pasifik Tasarım Merkezi, San Bernardino Belediye Binası ve LAX Terminal 1, onun kayda değer başarılarından birkaçıdır. 2012'de ölen Sklarek, hevesli mimarlar tarafından örnek alınıyor; mimarlık alanında "Kesinlikle hiçbir rol modeli" olmadığını ve kendisinden sonra gelenler için bir örnek olmaktan memnun olduğunu söyledi.

II. Dünya Savaşı'ndan sonra, ülkenin Modernist sahnesiyle güçlü bağları olan İtalyan asıllı Lina Bo Bardi, sanat simsarı olan kocasıyla birlikte Brezilya'ya taşındı. Bu kadın mimarın en ünlü eseri olan Museu de Arte de São Paulo (MASP), seçtiği ülkede tasarlandı. Serginin binası ve düzeni de kendisi tarafından yaratıldı.

Bo Bardi, cam duvarlı tek, geniş bir iç mekan tasarlayarak geleneğe meydan okuyan kadın mimarlardan biridir. Duvarlara asılmak yerine, resimler de dahil olmak üzere sanat eserleri beton ve camdan yapılmış stantlarda sergilendi. Bu minimalist tasarım, önemli miktarda tarihi sanat eserine ev sahipliği yapan bir müze için özellikle cesur bir karardı.

Ancak aynı zamanda, çeşitli dönemlere ve konumlara ait sanat eserlerini yapay olarak ayırmak için iç bölmelere ihtiyaç duymadan doğal ışığın içeri girmesine izin veren cam duvarları da mümkün kılıyor. Yapının kendisi, tıpkı müze içindeki resimlerin cam çerçevelere asılı olması gibi, dışarıdaki sokağın üzerinde asılı duruyor. Bo Bardi'nin uzun, camla dolu yapılara olan tercihi, São Paulo banliyösünde bulunan kendi evi olan Glass House da dahil olmak üzere diğer tasarımlarında da açıkça görülüyor.

Tokyo merkezli SANAA şirketinin kurucu ortağı olan Japon kadın mimar Kazuyo Sejima, Japon kökenlerinden esinlenerek yaptığı sade ve modernist yapılarıyla ünlüdür. Sejima, iş arkadaşı Ryue Nishizawa ile birlikte 2010 yılında çok arzu edilen Pritzker Mimarlık Ödülü'nü kazanan ikinci kadın oldu. New York City'deki New Museum of Modern Art ve Japonya'nın Kanazawa kentindeki 21st Century Museum of Contemporary Art gibi birçok uluslararası projeye katkıda bulundu.

Şu anda Pakistan'ın Karaçi kentinde yaşayan kadın mimarlardan Yasmeen Lari, kendini "Yıldız Mimar" olarak tanımlayan bir kişiden, çamur evler inşa eden ve ülkesinin sorunlu bölgelerini iyileştirmek için çevre dostu yollar düşünen bir adama dönüştü.

İngiltere'deki Oxford Mimarlık Okulu'na katıldıktan sonra Pakistan'daki ilk kadın mimar oldu. Pakistan'da zengin bir aileden geliyordu ve kariyerine 1960'larda ve 1970'lerde brutalist kamu konutları tasarlayarak başladı. Devlet onu Karaçi'nin finans ve ticaret merkezi ve Pakistan Devlet Petrol Evi gibi gösterişli kurumsal anıtlar tasarlamak üzere atadı.

Lari, başkalarına yardım etmeye her zaman ilgi duyduğu için 1980 yılında Pakistan Miras Vakfı'nı kurmuş olsa da, insaniyetçiliği 2000 yılına kadar hayatında tam anlamıyla yer etmemişti.

Kavramsal ve estetik olarak, Lari'nin işine yaklaşımı artık geçmiştekinin tam tersi. Deprem ve sel durumunda onları koruduğu gösterilen planlarla evler inşa ediyor ve yeniliyor. Toplulukların yeniden inşa için ellerindeki araç ve kaynakları en iyi şekilde kullanmalarına ve en önemlisi, çoğunlukla bambu, çamur ve kireçle çalışarak daha güvenli yaşam ortamları yaratmalarına yardımcı oldu.

Lari'nin 2014'te yarattığı dumansız, sürdürülebilir "Challah", büyük sağlık sorunlarına yol açan geleneksel açık alevli ocakların yerini almak üzere tasarlanmıştı. Chulah girişiminin beklenmedik sosyal ve finansal etkileri arasında, yeni güçlenen kadınların diğer kadınlara küçük bir maliyetle kendi ocaklarını nasıl yaratacaklarını öğretmeleri ve chulah'larını inşa edip dekore etmelerinin yanı sıra zengin faydalar elde etmeleri de vardı.

New York City'deki Selldorf Architects'in müdürü ve yaratıcısı Annabelle Selldorf'tur. Tasarıma yönelik modernist, pratik yaklaşımı ona mimarlık camiasında büyük saygı kazandırmıştır. Almanya'da doğan, sıcak ve davetkar minimalist ortamlar tasarlamasıyla tanınan ve hem kamusal hem de özel çalışmalarıyla takdir toplayan kadın mimarlardan biridir. American Institute of Architects üyesi, National Academy Museum and School akademisyeni ve New York Mimarlık Birliği yönetim kurulu üyesi olarak, Amerikan Mimarlık Dünyası'nda tanınmış bir isimdir.

Farshid Moussavi, İranlı-İngiliz bir mimar, tasarımcı ve eğitimci. Farshid Moussavi Architecture (FMA), 2011'deki kuruluşundan bu yana kültür merkezleri, kamusal alanlar ve konut ve ticari binalar dahil olmak üzere çeşitli projeler üzerinde çalıştı. FMA'nın dikkat çekici projeleri arasında Londra'daki Victoria Beckham amiral mağazası, Cleveland'daki Çağdaş Sanat Müzesi ve Fransa, Montpellier'deki La Folie Divine konut kompleksi yer alıyor.

İngiliz mimar Amanda Levete, küresel mimarlık ve tasarım firması AL_A'yı kurdu. Bu kadın mimarın en ünlü projeleri arasında Lizbon'daki Sanat, Mimarlık ve Teknoloji Müzesi'nin fütüristik tasarımı ve Londra'daki V&A's Exhibition Road Quarter'ın modern kanadı yer alıyor. RIBA'dan Stirling Ödülü'nü aldı. Levete'ye göre, binaların tasarımı kimlik, sosyal sorunlar ve politik sorunlara değiniyor ve bunların hepsi insan olmanın ne olduğunu tanımlıyor. Mimarlığın inanılmaz derecede teknik, beyinsel ve sanatsal olduğunu keşfediyor.

British architect Amanda Levete founded the global architecture and design firm AL_A. Among this woman architect’s most renowned projects are the futuristic design of the Museum of Art, Architecture, and Technology in Lisbon and the modern wing of the V&A’s Exhibition Road Quarter in London. She received the Stirling Prize from RIBA. According to Levete, the design of buildings speaks to identity, social issues, and political issues, all of which define what it is to be human. She discovers that architecture is incredibly technical, cerebral, and artistic.