Oda düzenlemesini değiştirerek Julianne Moore sevgili New York City konağına yeni bir hayat getiriyor Normal sözcüğü parlak barınak dergilerinde çok fazla oyun oynamaz. Sıradan bir şeyin biraz heyecan verici çağrışımına sahiptir - büyünün antitezi ve muhteşem tasarımın ilham vermesi gerektiğini merak eder. Yine de, biri Manhattan'ın aktris Julianne Moore'un evine girdiğinde, ilk izlenim şaşırtıcı normalliktir. Gençler, gençlerin yaptıkları her şeyi yapıyor ve köpekler dikkat çekmek için sevgiyle havlıyorlar. Odalar, birinin uygun ölçek, oran ve dönem detaylarına yakından dikkat ettiği alanlarda, görünüşte çaba harcamadan ortaya çıkan çekici bir evselliğe sahiptir. Kapalı tur havuzu, Türk tarzı hamam, James Turrell gökyüzü veya göze çarpan lüks bir lüks belirteci yoktur. Bir ev gibi hissediyor - nefis, unapologetically normal.

“Batı Köyü'ndeki bir kasaba evinde yaşamayı hayal ettim,” diyor Oscar ödüllü aktris, bu sonbaharda yüksek profilli filmlerin şapka hilesi ile aydınlatıyor: Todd Haynes'in Wonderstruck'u, George Clooney'nin Suburbicon ve Matthew Vaughn'un Kingsman'ı: Altın Çember. Moore, “Buna ilk girdiğimde bunun olduğunu biliyordum - aşık oldum” diye hatırlıyor. Bu 15 yıl önceydi. O zaman, beş katlı ev dairelere oyulmuştu, ancak orijinal ön ve arka salon yapılandırması, zeminler, panjurlar, şömineler ve merdivenler gibi sağlamdı. Moore, “Binanın ruhunu ve dokusunu yok etmeden evi Yunan Revival köklerine geri getirebileceğimiz yeterli karakter kaldı” diyor Moore.

Yenileme başlamadan önce, Moore uzun süredir ortağı olan yazar / yönetmen Bart Freundlich ile evin arkasındaki bahçede evlendi. Her iki çocuğu da (şimdi 19 yaşında ve üniversitede ikinci sınıf öğrencisi ve 15 yaşında bir lise öğrencisi olan Liv) düşük anahtar töreni için mevcuttu ve klan taşınmadan önce ailenin damgasını etkin bir şekilde mülke koydular. Aslında, tadilatın kendisi Bart'ın mimar kardeşi Oliver Freundlich ve o zamanki ortakları Ben Bischoff ve Brian Papa tarafından tutkulu bir tasarım bağımlısı olan Moore ile birlikte düzenlenen bir aile meselesiydi. Makeover bir buçuk yıl sürdü, bundan sonra oyuncu evi organik formlar, sıcak malzemeler ve ladin orta yüzyıl hatları için ayrı bir tercih olduğunu kanıtlayan cazip bir dizi dekoratif hazineyle doldurdu: George Nakashima kokteyl masası, Isamu Noguchi'nin lambaları , rattan kapıları olan bir Florence Knoll credenza ve soyağacı olmayan ama sempatik vintage buluntuları. “Gerçek kişiliği ve özgünlüğü olan şeyleri seviyorum” diyor Moore. “Nakavttan nefret ediyorum.” Aylar ve yıllar geçtikçe, oyuncu koleksiyonlarını genişletti, yaşadıkları odaları rafine etti ve AD100 firması Sawyer'den Brian Sawyer tarafından bahçesinin kapsamlı bir şekilde yeniden tasarımını gerçekleştirdi | Berson (AD, Mart 2012). Ancak Moore'un rüya evinde hala bir şeyler doğru değildi. “Başlangıçta mutfağı olması gereken yere koyduk. Hep orada kaldık, aşk koltuğuna tıkıldık, televizyon izledik. Salon katındaki oturma odasında hiç toplanmadık ”diye hatırlıyor. Ve sonra epifani çarptı - neden oturma odasını aşağıya taşıyın, burada rahat, yarı örtülü bir aile mekânı olarak hizmet edebilir ve mutfağı yukarı getirebilirsiniz? “Mutfağınızı bol miktarda doğal ışık alan bir yere koymanızı şiddetle tavsiye edemem. Her şeyi değiştirdi. Şimdi tüm evi kullanıyoruz ”diyor Moore.

Yine kayınbirader Oliver Freundlich tarafından yürütülen dönüştürücü mekansal inversiyon, dönem ortodoksluğu ile özgürlük kazanmış olabilir, ancak etki sarsıcı olmaktan başka bir şey değildir. Mutfak, Faslı bir halı üzerinde oturan ince bir Parsons tarzı masaya (odanın oranlarına uyacak şekilde özel olarak hazırlanmış) odaklanan davetkar bir sosyal alan gibi hissediyor. Pişirme ve depolama fonksiyonları çevreye kadar tutulur. “Geleneksel mutfak dolaplarını veya adalarını gerçekten sevmiyorum, bu yüzden her şeyin mobilya gibi hissetmesini istedim. Kaputu gördüğüm bir Vincent Van Duysen tasarımından kopyaladım. Kısa süre sonra onunla tanıştım ve tasarımını çalmaya başladım ”diyor Moore. “Nihayetinde, bu muhtemelen ideal aşçının mutfağı değil, ama yine de ideal aşçı değilim.” En son mekansal yeniden yapılanmanın bir parçası olarak Moore, ofisini ana kattaki yaya trafiğinin ve sokak gürültüsünün sıklıkla dikkat dağıtıcı olduğu ön salondan bir üst katta daha sessiz bir odaya taşıdı. Paavo Tynell asılı ışığının altında bir Jeanneret sandalyesinde oturan bir Pierre Jeanneret masasında çalışıyor. Masanın yanındaki kitap rafları Julianne Moore hikayesini düzgün bir şekilde kapsıyor: Aile fotoğrafları, en sevdiği tasarımcıların çalışmalarında eski dekorasyon dergilerinin ve monograflarının yanı sıra Akademi Ödülü ve diğer profesyonel defne ile dostane bir şekilde karışıyor.