Luna House'un kalbinde, her biri kendine özgü bir karaktere sahip bir dizi avlu yer alır. Biri, güneşin hareketiyle uyumlu bir şekilde araziyi takip ederken, son derece düz olan diğeri doğrusal bir dereyi çerçeveler. Üçüncüsü, yönelimi kasıtlı olarak belirsiz bırakılmış dairesel bir çiçek bahçesine dönüşürken, ölçeğini Şili medialuna'sından alan en büyüğü , olgun ağaçların gölgesindeki bir gölete doğru genişler. Açık ve kapalı alanların bu katmanlaşması, sınırların geçirgen ve geçici hissettirdiği, mimari ve doğa arasında akışkan bir ilişki yaratır.

İç mekanlar, geleneksel evcimenlik anlayışlarına meydan okuyor. Katı bir şekilde tanımlanmış işlevler yerine, mekanlar değişken ışık ve beklenmedik açıklıklarla şekilleniyor. Yaşam alanları, resim, yazı ve bahçe işleri için çalışma alanlarıyla kusursuz bir şekilde bütünleşerek günlük yaşamın ve yaratıcı pratiğin iç içe geçtiği bir ortam yaratıyor. Sessiz girintiler, çerçevelenmiş manzaralar gibi samimi anlar var, ancak aynı zamanda yapının ağırlığından, opaklık ve boşlukla dikkatlice başa çıkmasından bir anıtsallık hissi de ortaya çıkıyor.

El yapımı betonun hamlığına rağmen, bina, kütlesini vurgulayan yatay kornişlerle vurgulanan bir tahkimat hissi taşıyor. Dış yüzeyler engebeli yapısını korurken, avlularda kalın saçaklar -bazıları doğrusal, bazıları kavisli- kenarları yumuşatıyor. Bir kattan iki kata ince geçiş, yatay bir okumayı pekiştirerek Luna House'u manzaraya bağlıyor ve mekan dizisinin neredeyse meditatif bir ritimle gelişmesine olanak tanıyor.