1972'de, Kaliforniya Sanat Enstitüsü Feminist Sanat Programı'nın kurucu ortakları Miriam Schapiro ve Judy Chicago, Los Angeles'ta terk edilmiş bir Viktorya dönemi konağındaki 17 odayı 25 kadın sanatçı (çoğunlukla öğrenci) tarafından sanat enstalasyonlarına dönüştüren ortak bir sanat sergisi düzenlediler. İki ay süren proje, sanatçılara iş becerileri öğretmenin yanı sıra, kadınlığın sınırlayıcı beklentilerine meydan okumalarına yardımcı olmayı amaçlıyordu. Kadınlar sadece sanat eserleri yaratmakla kalmadılar, aynı zamanda konağı da (sınırlı dış yardımla) kendileri yenilediler. Proje boyunca, "Ev işlerinin kadim kadın aktivitesi, fantezi boyutlarına taşındı. Womanhouse, kadınların hayatlarını yıkarken, pişirirken, dikerken, temizlerken ve ütülerken kurdukları hayallerin deposu haline geldi" (Womanhouse Katalog Yazısı). Tamamlanan sergi 30 Ocak - 28 Şubat 1972 tarihleri ​​arasında açık kaldı. Tarihsel olarak, kadınlar elbette ev içi alana, yani özel alana hapsedilmiş (hatta bu alanın esiri olmuş)ken, kamusal alan erkeklerin elinde olmuştur. 1960'lar/70'lerdeki ikinci feminist dalgada, "Özel Alan Politiktir" hareketin bir nevi sloganıydı. Peki bu kavram günümüzde nasıl karşılık buluyor? "Kadın Evi" sergisinde sanat, kadın cinsiyet kimliğini ev içi alanla ilişkilendirmenin bir yolu olarak kullanılıyor. 16 odayı ve bir Giriş bölümünü kapsayan serginin sekiz bölümünde, kadın sanatçılar geleneksel olarak kadınlara ait olan alanı yaratıcılık alanına dönüştürerek kadınlara dayatılan klişeleri ve sınırlamaları sorguluyor ve bunlarla yüzleşiyor. Sonuç, bu geleneksel alanı hem yıkıyor hem de yeniden sahipleniyor (ya da belki daha spesifik olarak yeniden tanımlıyor). Benim gözümde, enstalasyonları deneyimlerken, bu durum kadınları -hem sanatçı hem de izleyici olarak- daha geniş bir dünya bağlamında kendilerini daha otantik bir şekilde anlamaya potansiyel olarak yaklaştırıyor. Bu süreçte, 1970'lerin sloganında da belirtildiği gibi, özel olan hem kamusal hem de politik hale gelir.

Bölüm 1, Umutsuz Ev Kadınları:

Bu bölümdeki sanatçıların çoğu, ev hayatının fantezisi ile eve hapsolmuş kadınların monoton gerçekliği arasındaki zıtlığı ortaya koyuyor. Sanatçıların çoğu, ev kadını olarak yaşamın (tipik olarak orta sınıf) klişelerine meydan okumak için ironi veya mizah kullandı.

Bölüm 2, Ev Acı Veren Yerdir:

Bu bölümdeki birçok görsel, hem fiziksel hem de psikolojik olarak mekanlar içinde hapsolma duygusuna odaklanıyordu. Görseller, kadınların özgürleşme yollarını denedikleri (ya da en azından düşündükleri) sırada yaşadıkları yalnızlık ve umutsuzluk duygularını çağrıştırıyordu. Güçsüzlüğün (çoğu zaman kullanılmamış) güçle yan yana gelmesi muhteşemdi. Monica Bonvicini'nin ilginç bir video çalışmasında sanatçı, bir duvara balyozla vuruyordu. (Kim bununla özdeşleşmez ki?)

Bölüm 3, Kendine Ait Bir Oda:

Bu bölüm adını Virginia Woolf'un en önemli eserlerinden birinden alıyor. Woolf bu kurgusal olmayan eserinde ünlü bir şekilde şöyle der: "Bir kadının kurgu yazabilmesi için parası ve kendine ait bir odası olmalıdır." Bu bölüm, evi ilham, keşif ve tefekkür yeri olarak ele alıyor. Bu eserlerde kişisel alan, bir kısıtlama yeri olmaktan ziyade bir sığınak haline geliyor. Birçok resimde kadınların evlerinde özgürlük, yalnızlık ve sığınak bulduklarını görüyoruz.

Bölüm 4, Bebek Evi:

Tesadüfen, birkaç yıl önce bir arkadaşımla Henrik Ibsen'in Bebek Evi oyununu izledik ve oyunun modern çağ bağlamında düşünülmek yerine çok kelimesi kelimesine yorumlandığı için başarısız olduğunu düşündük. Ama elbette ikimiz de oyunun metninin hala geçerli olduğu konusunda hemfikirdik. Aslında, Kadınlar Evi'nin duvarlarındaki oyundan bir alıntı, 1879'da yazılmış bir oyunun hala ne kadar geçerli olduğunu bana hatırlattı: “Helmer: 'Her şeyden önce bir eş ve bir annesin.' Nora: 'Artık buna inanmıyorum. Her şeyden önce, tıpkı senin gibi bir insan olduğuma inanıyorum.'” Bugün, ne kadar ilerleme kaydetmiş olursak olalım (bireyler olarak veya toplum olarak), bir kadının birincil kimliğinin ne kadarı hala öncelikle bir eş ve anne olması beklentisine bağlı? Bu süreçte kendi kimliğinin ne kadarı kayboluyor? Ibsen'in oyununun adını alıp neredeyse 150 yıl sonra yeniden yorumlayan bu bölümdeki sanatçılar, ev yaşamının minyatür tasvirlerini yarattılar. Ev yaşamının gerçekliğinin, çocukken evcilik oynarken yarattığımız fantezilerden ne kadar farklı olabileceği ilginç. Eserlerden biri, ev eşyalarını taş olarak kullanan bir satranç tahtasıydı. Diğeri ise, bir ev hanımı figürünün evin çeşitli yerlerine yerleştirildiği ve bu yerlere belirli görevlerin atandığı bir oyuncak evin fotoğraf serisiydi.

5. Bölüm, İşaretler:

Kadın Evi broşüründe "bu bölümdeki sanat eserleri yokluğu anlatıyor: bir bedenin veya bir yerin yokluğunu" ifade ediyor. Bu odalardaki eserler, bir yerin anısını yaratmak için nesneler kullanıyor. Benim için bu büyük enstalasyonları görmek biraz hayaletimsiydi, ancak ürkütücü bir şekilde değil, daha çok yaşayan bir ruh gibi. Fotoğrafların bu duyguyu yansıtıp yansıtmadığından emin değilim (bunların hepsi çeşitli dokular kullanan oldukça büyük enstalasyonlardı ve fotoğrafta yakalamak zor) ama umarım en azından bir nebze de olsa bir fikir edinebilirsiniz. Bence genel olarak bu, serginin en ilginç odasıydı.

Bölüm 6, Kendini İnşa Etme Olarak İnşa:

Bu bölüm, bir kadının hem eserlerini yaratmak ve sergilemek için somut bir alana, hem de tanınmanın sembolik alanına erişiminin önemini tekrar ele alıyor. (İki sanatçının eserlerinin fotoğraflarını çekemedim - üzgünüm!) Virginia Woolf'u hatırlarsak, kişisel alan kavramı çok önemlidir. Bizler alanımızla tanımlanırız, ancak birçok kadın için varoluş alanımız genellikle baskıcı veya kısıtlayıcıdır. Kendine bir alan inşa etmek, bir özgürleşme ve güçlenme biçimidir.

7. Bölüm, Mobil Evler:

Bu bölüm, göçebe bir yaşamı ilham veren barınaklar aracılığıyla "alternatif yaşam tarzlarını" sunuyor. Özellikle Güney Afrikalı sanatçı Sue Williamson'ın güç ve sürgünü ele alan fotoğrafları oldukça düşündürücüydü. Ayrıca tek kişilik jakuzili mini mobil evi de çok sevdim (temelde hayatımın hayali).

Bölüm 8, Ev Kadınları :

Bu bölümde sanatçılar, kadın bedenini evin mimarisiyle ilişkili olarak inceliyorlar. Louise Bourgeois'nın "Ev Kadınları" adlı eserinde sanatçı, evin -ev hayatının- bir kadını nasıl tükettiğini, onu nasıl izole edip insanlıktan çıkardığını gösteriyor. Bununla birlikte, bu bölümdeki birçok eser, Bourgeois'nın "Örümcek" serisindeki eserlerde olduğu gibi, boğucu ev ortamında bile kadın bedenini anne, yaşamın vericisi, koruyucusu ve besleyicisi olarak vurguluyor.