Meksika'nın Oaxaca kentindeki küçük sahil kasabası La Punta Zicatela'da, Pasifik ışığının tuzlu hava ve orman neminden kırıldığı yerde, Ludwig Godefroy'un Casa TO'su, tefekkür halindeki bir kitlenin serabını andırıyor. İlk bakışta yapı, sürekli değişen deniz manzarasına karşı yekpare, opak bir bekçi gibi görünüyor. Ancak içeri adım attığınızda, ışık, sessizlik ve doku dolu bir sığınağa dönüşüyor; dökme beton ve yerel işçilikle yeniden tasarlanmış, doğanın hem çerçevelendiği hem de ön plana çıkarıldığı bir tür seküler tapınak.

Godefroy'un tasarımı, İstanbul'daki Yerebatan Sarnıcı'nın batık tonozlarına ve Londra'daki Hornsey Wood Rezervuarı'nın geometrilerine gönderme yaparak antik su mimarisinin sözlüğünden yararlanıyor. Ancak Casa TO, salt bir saygı duruşu değil; biçimsel bir özdeyiş. 600 metrekarelik konut, yalın düzlemler, ritmik sütunlar ve asma, çarkıfelek meyvesi ve muz ağaçlarıyla dolu yemyeşil bir avlu gibi temel hareketlerin bir koreografisi. Burada, mahremiyet ve görünürlük, hem tavan hem de kaçış noktası işlevi gören gökyüzünün kendisi tarafından sağlanıyor.

İç mekan, bir zamanlar bu alanda yetişen mavi Madagaskar palmiyesi (Bismarckia nobilis) gibi tekil bir bitkiden renk ipuçları alıyor ve mineral griler, denizle temas eden turkuaz ve güneşte kavrulmuş sarılardan oluşan bir palet oluşturuyor. Malzemeler cilasız ve dokunsal bırakılmış: beton, çelik, kil ve ahşap. Bu hamlık acımasız değil, cömert; ziyaretçiyi yavaşlamaya ve zamanın dokudaki ağırlığını hissetmeye davet ediyor.

Dekorun ötesine geçen bir hareketle, Casa TO'daki mobilyalar Puebla, Guadalajara ve Oaxaca'dan yerel zanaatkarlar tarafından üretildi. Bunlar anonim parçalar değil, bambu ve keresteden oluşan, Tiago Solís Van Beuren ve diğerleri tarafından tasarlanan ve adil ticaret sistemiyle misafirlere sunulan hikayeler. Ekonomi ve etiği birleştiren, bölgesel üretim kültürlerine samimi bir kapı açan bir misafirperverlik modeli